Cliëntondersteuning van zorgkantoren loopt beter, maar geen garantie voor passende zorg

Zorgkantoren weten steeds beter wat de zorgvraag en wensen zijn van de mensen op de wachtlijst.  Dat blijkt uit onderzoek van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) naar de cliëntondersteuning die zorgkantoren moeten bieden. Dit is een verbetering ten opzichte van 2 jaar geleden. Toen bleek dat het zorgkantoor onvoldoende zichtbaar was voor cliënten en te weinig wist over wie er waarom op wachtlijst stonden.

Nieuwsbericht rapport CAK over 2017

De NZa houdt toezicht op de zorgplicht van zorgkantoren. Dat betekent dat wij controleren of zorgkantoren voldoende zorg inkopen voor mensen die langdurige zorg nodig hebben in hun regio. Mensen hebben recht op tijdige, passende zorg met aandacht voor individueel welzijn. Maar wij controleren ook of zorgkantoren haar cliënten informeert over de keuzemogelijkheden en hun rechten en plichten in de wet langdurige zorg (Wlz). Zorgkantoren moeten er voor zorgen dat mensen zo snel mogelijk op een passende plek terecht komen.

Zorgkantoren erkennen dat het lastig is om voor elke cliënt een passende plek te vinden. Het gaat dan vooral om mensen met gedragsproblemen, ouderen met een verstandelijke beperking of mensen die samen met hun partner willen wonen. In deze gevallen is het aanbod vaak beperkt. We zien dat er op regionaal niveau wel steeds vaker wordt samengewerkt tussen zorgkantoren en zorgaanbieders om deze knelpunten op te lossen.

Mensen op de wachtlijst krijgen vaak overbruggingszorg, zoals intensieve thuiszorg. We vinden het belangrijk dat het zorgkantoor in de gaten houdt of de situatie van deze mensen verantwoord is en of er na verloop van tijd meer zorg nodig is. Het zorgkantoor moet hier een actieve rol in spelen door te bemiddelen naar een passende oplossing.

Uit het onderzoek blijkt dat zorgkantoren soms veel vertrouwen op de informatie die ze krijgen van zorgaanbieders over individuele cliënten. Het is belangrijk dat zorgkantoren monitoren of de zorg voor de cliënten daadwerkelijk goed is geregeld, omdat zorgkantoren de plicht hebben voldoende langdurige zorg in te kopen voor de mensen in hun regio. Ze kunnen de samenwerking met zorgaanbieders verder verstevigen door op reguliere basis te overleggen over de wachttijden, doorstroom en het zorgaanbod dat nodig is. De komende tijd zullen wij ons toezicht richten op de vraag of zorgkantoren de resultaten die zij behalen vasthouden en aantoonbaar maken.